Van 14 t/m 28 juli was ik weer onderweg per trein, opzoek naar mooie plekjes in ons mooie werelddeel. Zoals altijd werden de foto's gemaakt door mijn Nikon D90, alhoewel er enkele met m'n Iphone zijn genomen. Ik zou de twee weken aanvankelijk vol maken met iemand anders, wat voor de helft is gelukt. Helemaal geen probleem, niks ernstigs, maar ik ging gewoon alleen verder
Hieronder mijn verslag.
De eerste dag namen we de eerste Intercity naar Berlin Hauptbahnhof vanuit Schiphol, en aansluitend de Eurocity naar Praha Hlavni Nadrazi.
In Praag was het weer okey, maar ook niet meer dan dat. Hier een zonnig moment.
De Karluv Most met een zeer dreigende lucht in aantocht, we spoedden ons naar de overkant en zochten onderdak.
Ons geduld werd op de proef gesteld, dus gingen we in de regen weer verder, dit is het kasteel op de heuvel.
Een doorkijkje vanaf de kasteelheugvel door één van de rijen druivenplanten. Op de heuvel ligt een wijnplantage.
Geheel in stijl proberen te bewerken, hier zaten we de volgende avond te eten omdat we het pleintje zo gezellig vonden.
In de avond zijn we nog even gaan kijken op het Hlavni Nadrazi, waar veel goederenverkeer was te zien, deze kreeg ik nog net op de foto omdat hij kort halteerde.
Vervolgens gingen we richting Pardubice, met een statig stationsgebouw.
Waar binnen nog altijd een Tsjecho-Slowaakse landkaart te zien is.
De industriestad heeft een zeer klein, maar wel erg fraai centrum met een centraal plein.
De volgende ochtend gingen we richting Ústí Nad Orlicí, het weer was niet erg zomers.
OBB langs het stadje aan de de Orlicí met de Eurocity naar Wiener Neustadt.
Goederen was er ook te zien, en te fotograferen.
Bezpravi was de volgende stop, wat in een enorme U-bocht fraai tussen de heuvels ligt.
Het station stelde uiteraard niks helemaal voor, maar het wandelen lukt er wel. Vanaf boven heb je een mooi uitzicht op de bocht.
Precies aan de andere kant van de berg, en dus ook de bocht, kwam het relatief nieuwe Regiojet langs.
Het 'station'
Het resultaat van verveling.
Dezelfde middag gingen we weer naar Praag om de nachttrein naar Bánska Bystrica te nemen. We wilden hem helemaal uitzitten, vandaar de omweg.
Ons besluit om het hele traject te doen werd beloond
Het wakker worden in het mooie Slowakije, dit was tussen Levice en Zvolen.
In Bánska Bystrica konden we even de benen strekken en naar de supermarkt die recht tegenover het station ligt.
Vanaf Bánska gingen we naar Vrútky, hier viel niks te beleven, waardoor we in Sutovo terecht kwamen. Erg mooi gelegen aan een meer aan de voet van de Tatra. Van die Tatra was niks te zien door het slechte weer.
Vanwege het slechte weer vertrokken we de volgende ochtend in alle vroegte (04.40) naar Bratislava, en vervolgens Budapest. Hier te Deli-pu met de trein naar Sarajevo, welke (helaas) niet in de planning lag.
Wat ook niet in de planning lag, maar wel gebeurde, was de trein naar Bar. Het leuke van interrail
Zomaar een plaatje op Keleti-pu met een slechte belichting, maar de weerspiegeling vond ik wel mooi.
Er hangt altijd zo'n lekker sfeertje in Budapest Keleti-pu, ik vind het leuk fotograferen!
De trein ging om 13uur in de middag, en zou de volgende ochtend om 10.23 aankomen. Wat natuurlijk wel wat later werd, geen probleem.
Eerst nog even gedag zeggen tegen Budapest, ik zou er een week later nog terugkeren.
In Kelebia werden de paspoorten voor het eerst uit de tas gehaald, waarna er wat tijd over was voor een plaatje. Er zaten naast ons Hongaarse rijtuig nog Russische, Tsjechische en Servische rijtuigen in de trein.
Tijd zat voor nog een plaatje.
In Subotica ging het meerendeel van de trein door naar Belgrado, onze rijtuigen moesten ruim een uur wachten op het vervolg van de reis.
Onder het genot van een koud Servisch biertje op het terras, konden we alles goed in de gaten houden. Even later werden er nog wat rijtuigen aan de onze vastgemaakt. De enige doorgaande rijtuigen waren die uit Praag, Moskou en Budapest.
Een typisch Servisch stilleven.
Een experimentje met scherpte-diepte.
Onze kleurrijke trein in het lekkere avondzonnetje.
Onze trein deed niet 'Beograd' zelf aan, maar slechts het ZÉÉR sfeervolle Novi Beograd. Wát trieste bedoeling....
De volgende ochtend was het wakkerworden in Servië weer prachtig.
In het ochtendzonnetje reden we Bijelo Polje binnen.
In de schaduw van een berg steken we de rivier de Lim over.
Het oooo zoooo mooie Montenegro
Één van de vele tunnels.....
Én weer een adembenemend uitzicht.
Na het passeren van het hoogste spoorviaduct ter Wereld (zie fotoserie 2011
), en de saaiste hoofdstad ter wereld, reden we langs het schitterende meer van Shköder. Aan de kant is het meer dicht begroeid met allerlei waterplanten.
Nog een plaatje van het meer, dat de grens vormt tussen Montenegro en Albanië.
Met een reis van bijna 23 uur achter de rug kwamen we aan in het zonovergoten Bar, waar we niet zouden verblijven. Vanaf hier namen we de bus naar Budva. Hier werd de maximale uitrust-stand aangezet, ik heb er ook geen foto's van. Maar heel bijzonder vond ik het ook weer niet, heel toeristisch wél
Vanaf Budva namen we de bus naar Kotor, een plek waar ik al een hele tijd heen wilde. Het kwam er alleen steeds niet van. Het kleine stadje was vergelijkbaar met Budva, maar de locatie is adembenemend.
We besloten op de eerste dag meteen maar de Montenegrijnse versie van de Chinese muur te beklimmen.
Op deze plek kunnen moeilijk lelijke foto's genomen worden
Geheel bovenop de kasteelruïne.
Toen mijn reisgenoot was vertrokken met de bus richting Belgrado, besloot ik nog één keer langs het water wat foto's te maken. Het naderende onweer en de rode gloed in de lucht zorgde voor een Mordor-achtig tafereel.
Het slechte weer hield de vorige dag aan. Ik nam de bus van Kotor naar Dubrovnik, en vanaf daar naar Split waar twee Zweedse meiden zaten die we in Budva hadden ontmoet. Met deze twee zou ik de laatste dagen van mijn reis doorbrengen. Dit is alles wat ik heb gezien van Dubrovnik, afgezien van het lekkende dak van het busstation tijdens de moesson.....
Tussen Makarska en Split verdwenen de donkere wolken langzaam om mij nog een mooi uitzicht tijdens de laatste kilometers te gunnen. Doordat de weg de kustlijn precies volgt, die hier wat uitsteekt, was er een heel stuk kust te zien.
De bergen achter de stad Split waren de volgende dag gehuld in dreigende stapelwolken, dit was de reden om de boot te pakken naar een eilandje. Het eilandje werd uit de losse pols gekozen in de hoop dat het mooi was, en dat was het! Het kostte de boot ongeveer 40 minuten om Rogac te bereiken, op het eilandje Solta. Hier waren de lucht en de zee helder blauw en er was niemand te bekennen in 'ons' baaitje.
De terugreis naar Split.
Hier naderden we de Zuid Kroatische stad weer.
Twee Kroatische locs naast elkaar in Split, de rechter trein zou naar Budapest gaan, met een koersrijtuig naar Moskou. Het valt me op dat er vanaf Moskou wel erg veel koersrijtuigen zijn, Zuidoost Europa in. Goed gevuld zijn ze doorgaans niet wat ik heb gezien.
Vanaf hier werd het een typische interrail reis zoals ik die wel vaker mee maak. We stapten om 21uur in de nachttrein naar Zagreb, om onderweg nabij het natuurgebied van Plitvice uit te stappen. Dit was echter om 3.15 in de ochtend. Toen we rond die tijd in een station stonden was het koud (gek eh...
), mistig en we wisten niet zeker of dit het was. We besloten in de trein te blijven en sliepen door tot Zagreb. Hier werd een nieuw plan gemaakt om richting het Balatonmeer te reizen en daar wat te zwemmen en kijken wat er te beleven viel. We hadden nog een paar uur in Zagreb die we benutten om wat te slapen en te eten op het centrale plein. Dezelfde middag naderden we onze bestemming 'Balatonföldvár' die ook geheel willekeurig was uitgekozen, het was prachtig weer tot drie minuten voor aankomst. Flits-donder! En een complete moesson regen kwam naar beneden....We bleven maar weer zitten tot het eindpunt, wat voor deze trein Budapest was. En zo was ik weer in Budapest, in hetzelfde hostel als een week terug, met ander gezelschap
Na anderhalve dag reisde ik in één keer terug naar huis op de laatste reisdatum van mij interrail kaart. Een paar dagen later zouden de Zweedse nog richting Amsterdam komen, waardoor mijn reis voor mijn gevoel toen was ten einde was. Terwijl ik al een paar dagen thuis zat.
Ik hoop dat jullie het de moeite waard vonden, ik ben benieuwd!
Inloggen
Registreren
Help
Zoeken
Gelukkig waren er een paar van die raampjes stuk zodat ze helemaal open konden klappen en foto's maken ietsje beter ging. Er viel trouwens ook nog een raampje uit tijdens de rit, wat opzich wel komisch was, maar niet voor het Australische meisje wat er onder zat 
Niks aan overgehouden gelukkig, maar het was wel even schrikken.
